Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Just Give Me A Reason - P!nk






Right from the start
You were a thief
You stole my heart
And I your willing victim
I let you see the parts of me
That weren't all that pretty
And with every touch you fixed them

Now you've been talking in your sleep, oh, oh
Things you never say to me, oh, oh
Tell me that you've had enough
Of our love, our love

Just give me a reason
Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent
And we can learn to love again
It's in the stars
It's been written in the scars on our hearts
We're not broken just bent
And we can learn to love again

I'm sorry I don't understand
Where all of this is coming from
I thought that we were fine
(Oh, we had everything)
Your head is running wild again
My dear we still have everythin'
And it's all in your mind
(Yeah, but this is happenin')

You've been havin' real bad dreams, oh, oh
You used to lie so close to me, oh, oh
There's nothing more than empty sheets
Between our love, our love
Oh, our love, our love

Just give me a reason
Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent
And we can learn to love again
I never stopped
You're still written in the scars on my heart
You're not broken just bent
And we can learn to love again

Oh, tear ducts and rust
I'll fix it for us
We're collecting dust
But our love's enough
You're holding it in
You're pouring a drink
No nothing is as bad as it seems
We'll come clean

Just give me a reason
Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent
And we can learn to love again
It's in the stars
It's been written in the scars on our hearts
That we're not broken just bent
And we can learn to love again

Just give me a reason
Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent
And we can learn to love again
It's in the stars
It's been written in the scars on our hearts
That we're not broken just bent
And we can learn to love again

Oh, we can learn to love again
Oh, we can learn to love again
Oh, oh, that we're not broken just bent
And we can learn to love again


Δε ζητάω πολλά - Kωστής Μαραβέγιας





Ξανάρθες ξημερώματα, 
πριν σβήσουνε τ’ αστέρια
και πριν προλάβω να σε δω
με πήρανε αιχμάλωτο, 
ξανά, τα δυο σου χέρια

Ξανάρθες ξημερώματα
και πάλι μεθυσμένη
λες και δεν έχει το πρωί
για την αγάπη σου στιγμή
και με το φως πεθαίνει

Δε ζητάω πολλά
όλα αυτά που μου λες στο σκοτάδι
να τα πεις μια φορά
με το φως το πρωί κι ένα χάδι...

Ξανάρθες ξημερώματα
κι όλο και με φιλούσες
κι όλη την ώρα έψαχνα
να δω μέσα στα μάτια σου, 
μα εσύ δε με κοιτούσες

Ξανάρθες ξημερώματα
και πάλι μεθυσμένη
λες και δεν έχει το πρωί
για την αγάπη σου στιγμή
και με το φως πεθαίνει

Δε ζητάω πολλά
όλα αυτά που μου λες στο σκοτάδι
να τα πεις μια φορά
με το φως το πρωί κι ένα χάδι...


Είχα κάποτε μια αγάπη - Κώστας Καραφώτης





Είχα κάποτε μια αγάπη, θάλασσα πλατιά
Αεράκι δίχως ψύχρα, φεγγαράκι μες τη νύχτα
Και στον ουρανό μου ξαστεριά

Και έλεγαν τριγύρω μου όλοι, βρε τον τυχερό
Λες και τα ʽχει πληρωμένα, να φανούνε ερωτευμένα
Και είναι όλα ένα, σΆ αγαπώ

Τώρα που ʽναι η αγάπη και τΆ αγέρι μου
Όλα τα ʽχω μα δεν έχω πια το ταίρι μου

Όποιος ξέρει απΆ αγάπη, να ʽρθει να με βρει
Να μου πει γιατί θα πρέπει, να πονάς όταν θα φεύγει
Και σου παίρνει την καρδιά μαζί

Είχα κάποτε μια αγάπη, θάλασσα πλατιά
Αεράκι δίχως ψύχρα, φεγγαράκι μες τη νύχτα
Και στον ουρανό μου ξαστεριά

Τώρα που ʽναι η αγάπη και τΆ αγέρι μου
Όλα τα ʽχω μα δεν έχω πια το ταίρι μου 

Είχα κάποτε μια αγάπη, θάλασσα πλατιά
Αεράκι δίχως ψύχρα, φεγγαράκι μες τη νύχτα
Και στον ουρανό μου ξαστεριά


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Να `σαι καλά - Ελεωνόρα Ζουγανέλη





Στρωμένα σεντόνια

δεν έχει ύπνο απόψε για κάποιους το βράδυ
Περνάνε τα χρόνια
κι εγώ με τις ώρες μαθαίνω σημάδι
Λυπάσαι για `μενα
που δεν αγαπήθηκα όσο μού αξίζει
Λυπήσου για `κεινον
που χάνει μια μάχη και παύει να ελπίζει

Η ελπίδα καλέ μου χωράει σε μια τσέπη
χαρτί που διπλώνει
Οι άνθρωποι τρέμουν μην έρθει μια μερα
και μείνουνε μόνοι
Μα εγώ δε φοβάμαι, μια θέση κοντά μου
ακόμα κρατάω
Εσένα θυμάμαι, με `σενα κοιμάμαι
με `σένα ξυπνάω

Να `σαι καλά στο άγνωστο σύμπαν σου
να `χεις ζωή ευτυχισμένη
Αν με σκεφτείς κοίταξε δίπλα σου
ίσως με δεις κάπου κρυμμένη

Στρωμένοι οι δρόμοι
αν κάποτε νιώσεις πως θες να γυρίσεις
Χρωστάω μια συγγνώμη
που σου `δωσα τόσα προτού τα ζητήσεις
Λυπάσαι για `μενα
που δεν αγαπήθηκα όσο μού αξίζει
Λυπήσου για `κεινον
που χάνει μια μάχη και δε συνεχίζει

Με πήρες μαζί σου
χωρίς να το ξέρεις στο σπίτι σου μένω
Οι άλλοι θα σβήσουν
Μα εγώ θα `μαι πάντα κεράκι αναμμένο


Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

I love you more than you’ll ever know - Beth Hart & Joe Bonamassa




If I ever leave you, baby
You can say that I told you so
And if I ever hurt you
You know I hurt myself as well

How is that any way for a woman to carry on?
Do you think I want my love long gone?
Said I love you more than you’ll ever know
Than you’ll ever know…

When I wasn’t making much money
You know where my paycheck went
You know I brought it home to you, baby
And I never spent a red cent

How is that any way for a woman to carry on?
Do you think I want my love long gone?
Said I love you more than you’ll ever know
More than you’ll ever know

I’m not trying to be
Just any kind of woman, no I ain’t
I’m just trying to be somebody
You can love, trust and understand
I know, I know, I know that I can be
A part of you
But no one else can see, yea
But I got to hear you say
I got to hear you say
It’s alright, it’s alright

I’m only flesh and bone
But I could be anything that you demand
I could be clean of everything
Or just a tiny grain of sand

Is that any way for a woman to carry on?
Do you think I want my love long gone?
Said I love you more than you’ll ever know
Said I love you
I love you, I love you
I love you baby baby baby more than you’ll ever know
More than you’ll ever know
More than you’ll ever know


Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Foule sentimentale - Alain Souchon




Oh la la la vie en rose
Le rose qu'on nous propose
D'avoir les quantités des choses
Qui donnent envie d'autre chose
Aïe, on nous fait croire
Que le bonheur c'est d'avoir
De l'avoir plein nos armoires
Dérisions de nous dérisoires car

Foule sentimentale
On a soif d'idéal
Attirée par les étoiles, les voiles
Que des choses pas commerciales
Foule sentimentale
Il faut voir comme on nous parle
Comme on nous parle

Il se dégage
De ces cartons d'emballage
Des gens lavés, hors d'usage
Et tristes et sans aucun avantage
On nous inflige
Des désirs qui nous affligent
On nous prend faut pas déconner dès qu'on est né
Pour des cons alors qu'on est
Des

Foules sentimentales
Avec soif d'idéal
Attirées par les étoiles, les voiles
Que des choses pas commerciales
Foule sentimentale
Il faut voir comme on nous parle
Comme on nous parle

On nous Claudia Schieffer
On nous Paul-Loup Sulitzer
Oh le mal qu'on peut nous faire
Et qui ravagea la moukère
Du ciel dévale
Un désir qui nous emballe
Pour demain nos enfants pâles
Un mieux, un rêve, un cheval

Foule sentimentale
On a soif d'idéal
Attirée par les étoiles, les voiles
Que des choses pas commerciales
Foule sentimentale
Il faut voir comme on nous parle
Comme on nous parle


Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Είναι κάτι δειλινά - Δημήτρης Μητροπάνος





Εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω
κι άσπρα φορώ όταν πενθώ
να με λυπούνται οι άλλοι δεν το πάω
και κάνω πως δε σ’ αγαπώ

Δεν ταίριαξα στις λογικές του κόσμου
δεν μ’ είχε η αγάπη στα δεξιά
καλύτερός μου φίλος ο εαυτός μου
και κολλητή μου η μοναξιά

Μα είναι κάτι δειλινά
που άλλο δεν αντέχω
λέω θα πάρω τα βουνά
λέω θα τρελαθώ
και απαιτώ να `ρθεις ξανά
και απαιτώ να σ’ έχω
έστω και για μια φορά
πριν να σκοτωθώ

Εγώ είμαι μυστήρια ιστορία
κόντρα πηγαίνω στον καιρό
και βάζω την καρδιά μου τιμωρία
αν καταλάβω πως πονώ

Κομμάτια κι αν με κάνει η ορφάνια
λέξη για σένανε καμιά
το βράδυ με κοιμίζει η περηφάνια
και με ξυπνάει η ερημιά


Χάθηκα μέσα στη ζωή μου - Τζένη Καρέζη





Αύγουστος, φώτα στην παραλία
τα πλοία φεύγουν για τα νησιά
φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία
με γέλασες και είναι αργά.

Αύγουστος, φώτα στην παραλία
πήγε χαμένη η εκδρομή
φύγαν οι φίλοι, φύγαν τα πλοία
δεν ήρθες κι άρχισε η βροχή.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας
στην παραλία τη σκοτεινή
χάθηκα μέσα στη ζωή μου
χάθηκες μέσα στη βροχή.


Ces petits riens - Stacey Kent





Mieux vaut n'penser à rien
Que n'pas penser du tout
Rien c'est déjà
Rien c'est déjà beaucoup
On se souvient de rien
Et puisqu'on oublie tout
Rien c'est bien mieux
Rien c'est bien mieux que tout

Mieux vaut n'penser à rien
Que de penser à vous
Ça ne me vaut rien
Ça ne me vaut rien du tout
Comme si de rien
N'était je pense à tous
Ces petits riens
Qui me venaient de vous

Si c'était trois fois rien
Trois fois rien entre nous
Evidemment
Cà ne fait pas beaucoup
Ce sont ces petits riens
Que j'ai mis bout à bout
Ces petits riens
Qui me venaient de vous

Mieux vaut pleurer de rien
Que de rire de tout
Pleurer pour un rien
C'est déjà beaucoup
Mais vous vous n'avez rien
Dans le cœur et j'avoue
Je vous envie
Je vous en veux beaucoup

Ce sont ces petits riens
Qui me venaient de vous
Les voulez-vous ?
Tenez ! Que voulez-vous ?
Moi je ne veux pour rien
Au monde plus rien de vous
Pour être à vous


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Aπ'την Ιεριχώ στη Βαβυλώνα - Μαρίνα Δακανάλη





Πως ταξιδεύει η μυρωδιά έτσι απ' τα μαλλιά σου
και μες στα μαυρα μάτια σου πόσα γεννιουνται αστέρια
πόσα ποτάμια έκαμαν δροσάτη τη θωριά σου
κι ας μάθαινα ποιοί άνεμοι σου σμίλεψαν τα χέρια.

Σκίρτημα που απλώνεται και γίνεται τραγούδι
γύρω απ'τα τείχη που ύψωσα κάποτε μες στο νού
Σκίρτημα θαύμα έρωτας και γίνεσαι τραγούδι
τα τείχη πέφτουν σαν κι αυτά της Ιεριχούς.

Πόσες βροχές σιωπήσανε για την περπατησιά σου
και πόσες νανουρίσανε τον ύπνο σου σιωπές
πόσα τραγούδια έκαμαν του κόσμου οι καρδερίνες
για να΄ρθουν να καθίσουνε στων χειλιών σου τις γραμμές

Σε είδα δίχως να πατάς να σεργιανάς στους δρόμους
των παιδικών ονείρων μου κι εσύ ησουν ο τυφώνας
όταν σε είδα κρέμασε ο έρωτας 
τους κλώνους μέσα μου
κι εγω έγινα κήπος της βαβυλώνας

Σκίρτημα που απλώνεται και γίνεται τραγούδι
γύρω απ'τα τείχη που ύψωσα κάποτε μες στο νού
Σκίρτημα θαύμα έρωτας και γίνεσαι τραγούδι
τα τείχη πέφτουν σαν κι αυτά της Ιεριχούς..


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Για σένα - Θέμης Αδαμαντίδης





Μη...μη φανταστείς 
πως θα χωρίσουμε εμείς!!!
είμαι ο ήλιος κι είσαι τ΄άστρο της αυγής!!!
μια τέτοια αγάπη δεν την έζησε κανείς!!!
ό,τι και να γίνει... όπου να΄μαι...
κι όπου να΄σαι...
η αγάπη μας θα μείνει!!!
μη σε νοιάζει μη φοβάσαι!!!
να το ξέρεις πως για πάντα 
θα΄μαι δίπλα σου εγώ!!!

Για σένα για σένα όλη τη ζωή μου!!!
το φως μου!!! την αναπνοή μου!!!
τα μάτια μου τα δυο αν θες για σένα...
Για σένα ότι πιστεύω κι ότι έχω...
για σένα όλα τα αντέχω 
και για σένανε θα ζω!!!

Ό,τι και να γίνει...
όπου να΄μαι... κι όπου να΄σαι...
η αγάπη μας θα μείνει!!!
μη σε νοιάζει μη φοβάσαι!!!
να το ξέρεις πως για πάντα
θα΄μαι δίπλα σου εγώ!!!

Για σένα για σένα όλη τη ζωή μου!!!
το φως μου!!! την αναπνοή μου!!!
τα μάτια μου τα δυο αν θες για σένα...
Για σένα ότι πιστεύω κι ότι έχω...
για σένα όλα τα αντέχω 
και για σένανε θα ζω!!!


Ένας Τούρκος στο Παρίσι - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας





Μου γράφεις δε θα 'ρθεις για διακοπές
χρωστάς μαθήματα μου λες
φωτογραφίες στέλνεις απ' το Λούβρο
και άλλες με τον γάτο σου τον Τούρκο
ο Τούρκος να πηδάει στα σκαλιά
και ύστερα παιχνίδια να σου κάνει
στη γάμπα σου να τρέμει μια ουρά
αυτός ο Τούρκος Τούρκο θα με κάνει
στη γάμπα σου να τρέμει μια ουρά
αυτός ο Τούρκος Τούρκο θα με κάνει

Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι τον αλλάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι τον αλλάζεις

Μου γράφεις πως σου έλειψα πολύ
μου στέλνεις χάρτινο φιλί
το χρόνο σου μετράς για το πτυχίο
το γράμμα μου σου φάνηκε αστείο
κι ο Τούρκος στη μοκέτα αραχτός
φιλίες με τους Γάλλους σου να πιάνει
να πίνει και να τρώει ό,τι τρως
αυτός ο Τούρκος Τούρκο θα με κάνει
να πίνει και να τρώει ό,τι τρως
αυτός ο Τούρκος Τούρκο θα με κάνει

Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι τον αλλάζεις
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ' άλλον στο κρεβάτι τον αλλάζεις

Συγχώρα με που γίνομαι μικρός
μα η ανάγκη να σε νιώσω είναι μεγάλη
μακριά σου νιαουρίζω μοναχός
μα c' est la vie που λένε και οι Γάλλοι
μακριά σου νιαουρίζω μοναχός
μα c' est la vie που λένε και οι Γάλλοι



Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Natalie Wood - Jil Caplan





Saute dans le vide mais, ressaisis-toi dans l'air
Et retombe sur tes pieds, retombe toujours par terre
Tes amis t'ont trahie, poignardee en douceur
Si t'en a rechappe, c'est que c'etait pas l'heure
Les coups de marteau que tu donnes sur la tete
T'aiderons pas a comprendre l'existence est si bete
Que certains en veulent plus, parfois sautent par la fenetre
Si t'y a rechappe, c'est que t'etais pas prete

Et tu revois Natalie Wood, tu revois Natalie Wood
Sans la fievre et dans le sang, chaque jeu a son perdant
Mais tu lui ressembles pas vraiment
Meme si t'as beaucoup le gout de desespoir en toi
Comme Natalie Wood, comme Natalie Wood

T'en veux a tout le monde de tes sales coups manques
Tu vois leur philosophie, c'est de pas ecouter
Et en toi c'est grave, tu finis par souhaiter
Etre comme eux un jour, avoir rien a donner
Il faudrait que tu comprennes, je suis la seule a comprendre
Il faudrait que tu prennes tout ce qui est bon a prendre
Et quand la on t'assomme, tu cries "tout m'abandonne"
On y echappe pas, personne meme pas moi

Et tu revois Natalie Wood, tu revois Natalie Wood
Sans la fievre et dans le sang, chaque jeu a son perdant
Mais tu lui ressembles pas vraiment
Meme si t'as beaucoup le gout de desespoir en toi
Comme Natalie Wood, comme Natalie Wood

Et quand des fois t'es heureuse
Alors tu veux tout gacher, tout detruire, tout tuer
Juste histoire de prouver que la vie est vraiment affreuse

Natalie Wood, Natalie Wood

Et tu revois Natalie Wood, tu revois Natalie Wood
Sans la fievre et dans le sang, chaque jeu a son perdant
Mais tu lui ressembles pas vraiment
Meme si t'as beaucoup le gout de desespoir en toi
Comme Natalie Wood, comme Natalie Wood.


Άγγιγμα ψυχής - Μιχάλης Χατζηγιάννης





Εγώ μιλώ με προσευχές
Για σένα μάγισσά μου
Κι εσύ κεντάς τις ενοχές
Κέντημα στην καρδιά μου

Αν βρεις αγάπη ν' αγαπάς
Σαν αίμα σου να την πονάς
Μη την προδώσεις
Γιατί στο φως μιας αστραπής
Θα γίνει ο χρόνος δικαστής
Και θα πληρώσεις

Εγώ σιωπώ μες τις φωνές
Και δένω την καρδιά μου
Κι εσύ μετράς τις αντοχές
Μάγισσα, μάγισσά μου

Με ένα άγγιγμα ψυχής
άκουσε ,άκουσέ με

Αν βρεις αγάπη ν' αγαπάς
Σαν αίμα σου να την πονάς
Μη την προδώσεις
Γιατί στο φως μιας αστραπής
Θα γίνει ο χρόνος δικαστής
Και θα πληρώσεις

Εγώ μιλώ με προσευχές
Για σένα μάγισσά μου
Κι εσύ κεντάς τις ενοχές
Κέντημα στην καρδιά μου


Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Στης καρδιάς μου τ΄ ανοιχτά - Παντελής Θαλασσινός




Οι καρδιές που αγαπούν
έχουν λόγο και μιλούν
ρίχνουν φως μες στο σκοτάδι
σίδερα και φυλακές
και ρυτίδες χαρακιές
τις νικούνε σ΄ ένα βράδυ


έλα στης καρδιάς μου τ΄ ανοιχτά
νύχτα με του έρωτα το πλοίο
κράτα με ακόμα πιο σφιχτά
έτσι ν΄ αγαπιόμαστε οι δύο


οι καρδιές που αγαπούν
βρίσκουν γη και περπατούν
ουρανό και αναπνέουν
ρίχνουν χρώμα στις σκιές
έχουν χίλιες αγκαλιές
λιμανάκια του αιγαίου


έλα στης καρδιάς μου τ΄ ανοιχτά
νύχτα με του έρωτα το πλοίο
κράτα με ακόμα πιο σφιχτά
έτσι ν΄ αγαπιόμαστε οι δύο


Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Nightcall - London Grammar




I’m giving you a nightcall to tell you how I feel
I’m gonna drive you through the night down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dumped but have no fear

There’s something inside you
It's hard to explain
There’s something inside you, boy
And you’re still the same

I’m giving you a nightcall to tell you how I feel
I’m gonna drive you through the night down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dumped but have no fear

There’s something inside you
It's hard to explain
They’re talking about you, boy
But you’re still the same

Tell you how,
Tell you how,
Tell you how.

I’m giving you a nightcall to tell you how I feel
I’m gonna drive you through the night down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m giving you a nightcall to tell you how I feel and how I feel



Οι ψυχές και οι αγάπες - Βασίλης Παπακωνσταντίνου





Τίποτα στο κόσμο δεν τον νοιάζει
παρά μόνο το μυαλό του ανοικτό να μένει
μέσα στην αδράνεια τρομάζει
ξαναβλέπει στη φορμόλη την ψυχή σβησμένη
κόβει το κορμί του και το θάβει
σε νερό και σε φωτιά να χωριστεί

Στους δεκάξι παγωμένους εφιάλτες
κάτι απρόσωπα λαμπάκια της νυκτός δανείζει
σ' άνυδρους ανέραστους αντάρτες
στοιχειωμένος σε μια εθνική οδό που πήζει
βρίσκει την αχτίδα π' απομένει
και μαζί της τη φυγή θα μοιραστεί

Οι ψυχές και οι αγάπες
σιαμαίες αυταπάτες
όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα
σαν φωτάκια μες τη νύκτα
βρίσκουν σώματα παρθένα
στη συνήθεια πουλημένα
με φιλιά τα εξαγνίζουν
τους χαρίζονται

Τούτος ο αρχέγονος ρυθμός των Αφρικάνων
κάτι από μπάλο Συριανό θυμίζει
ανθρωποθυσία στους θεούς των ηφαιστείων
σαν αναπαραγωγής βωμό γυαλίζει
κράτησε αγάπη μου για λίγο την πνοή σου
κλείσε όλη τούτη τη στιγμή σ' ένα φιλί

Κοίταξε τριγύρω τα Μετέωρα πως πέφτουν
μπάλες από χιόνι μείνε ζωντανή ακόμη
κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του
κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγνώμη
είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο
κι έχω ανάγκη να με βλέπεις σαν μωρό παιδί

Αχ μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να κτυπήσεις
να σου πω για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες το γέλιο σου

Χίλιες και μια νύχτες ανοιχτά της οικουμένης
αλυσοδεμένος πολικός αστέρας
άφηνα τους άλλους να μιλούν για μένα
και φοβόμουν μη με δει το φως της μέρας
τα χαμένα χρόνια θα τα πάρω πίσω
φτάνει που και που να λες ακόμα σ' αγαπώ

Κόκκινος ορίζοντας τα χρόνια π' απομένουν
κάνε το σινιάλο να σε βρει ψυχή μου
πρόσωπα λιμάνια κράτησε τα "φεύγουν"
πάρε με αγκαλιά και κράτα με μαζί σου
βιντεοταινίες η ζωή που είδα
του άστεγου του νου μου η πατρίδα είσαι εσύ

Αχ αγάπη μου αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που 'χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
γύρω σου που φτερουγίζει
τ' όνομά σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται


Κουρσάρος - Βασίλης Παπακωνσταντίνου





Στην άσφαλτο κουρσάρος
με καράβι τη μοτοσυκλέτα,
παντιέρα το μπουφάν το πλαστικό.
Στα 18 σου έσπασες τα φρένα,
ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα.

Κυκλοφοράς μονάχα φτιαγμένος,
ο κόσμος όλος χίλια κυβικά.
Είσαι αγριεμένος,
είσαι κουρασμένος,
έχεις τη ζωή στη σέλα σου γραμμένη.
Για κάποιο φόνο είσαι γεννημένος.

Από παρέες τριγυρισμένος,
δε τους φοβάσαι, δε σ' αγαπούν.
Και η ζωή να περνάει λαθραία,
μα εσύ φοβάσαι,
φοβάσαι να κοιμηθείς
και το ταξίδι ξαναρχίζεις.

Το δάχτυλο στο φρένο κοκαλωμένο,
μια στάλα αίμα στο μπουφάν σου,
πλάι στα χίλια,
στα χίλια κυβικά σου,
πλάι στα χίλια κυβικά σου.

Μονάχος χάραμα,
χάραμα στη λεωφόρο
και περιμένεις ασθενοφόρο
από τις τρεις και δέκα σκοτωμένος...