Άναψε τη φωτιά – Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος & Λαυρέντης Μαχαρίτσας

Όλες εκείνες οι στιγμές που σου γελούν
κι εσύ κοιτάς να τις εντάξεις μες στο χρόνο
όλα τ’ αδέσποτα φιλιά να δεσμευθούν
όπως τα όνειρά σου που ‘μειναν στο δρόμο

Μήπως κι αυτά δε ξέραν τι ζητούσες
Μήπως κι αυτά πετάγανε ψηλά
Μήπως κι αυτά το ξέραν αγαπούσες
Μήπως κι αυτά πλαγιάζαν μοναχά

Άναψε τη φωτιά της ερήμου η νυχτιά
και το σώμα σου πάλι θα καίει
το νερό της φωτιάς πιες και πέτα ψηλά
ίσως νιώσει κι αυτή ότι φταίει
Άναψε τη φωτιά

Τώρα οι φίλοι πια για σένα δε ρωτούν
κι εσύ συλλαβίζεις το γιατί μέσα στον πόνο
χαμογελάς να δείχνεις πως καλοπερνούν
όμως τα όνειρά σου έμειναν στον δρόμο

Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα – Όναρ

Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα
Δε πάνε πλοία, δεν πάνε τρένα
Κι όταν βραδιάζει ποτέ δε σκοτεινιάζει
Μονάχα όνειρα γιορτάζει

Ξέρω ένα μέρος που όταν βρέχει σε ζεσταίνει
Κι όταν ουρλιάζεις αυτό σωπαίνει
Και όταν γύρω σου η γη τρελή γυρίζει
Σε αγκαλιάζει και σε κοιμίζει

Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα
και εμφανίζεται μαζί με σένα

Είναι ένα μέρος που αγαπάς τον εαυτό σου
και δίνεις το όπλο στον εχθρό
που όταν κλαις τα δάκρυα σου συντροφεύει
Σε αγαπάει και σε μαγεύει