Allez, encore un soir...
Ils ont 20 ans, des keffiehs neufs et des slogans tout faits,
Ils refont le monde entre deux partiels.
Ils parlent de blocus, de lutte, de révolution,
Dans des facs payées par la nation.
Un pavé dans la vitrine, un tag sur Marianne,
Une poubelle qui brûle, une leçon de morale,
Et demain en story : "on a tout cassé".
Brûlez, cassez, vous êtes des enfants gâtés,
C'est pas votre fric, c'est nous qui allons payer.
Brûlez, cassez, sous vos grands idéaux,
C'est le contribuable qui sort le balai, comme d'habitude, bravo.
Ils veulent tout bloquer, mais rien construire,
Tout débattre, mais sans jamais s'entendre.
Ils cassent les bancs où ils devaient s'asseoir,
Brûlent les biblis où ils devaient apprendre.
Et nous au milieu, on regarde, on compte,
Les abribus en miettes, les façades noires,
Les factures qui montent, les assurances qui tombent.
C'est facile de jouer les rebelles,
Quand c'est papa et l'État qui font la vaisselle.
Brûlez, cassez, vous êtes des enfants gâtés,
C'est pas votre fric, c'est nous qui allons payer.
Brûlez, cassez, vos lendemains qui chantent,
C'est nous qui les remboursons, en silence, en attendant.
Vous criez fort, mais vous n'écoutez rien,
Vous voulez tout changer, sans payer rien.
Et quand le feu s'éteint, quand vous rentrez chez vous,
Reste la ville sale, et c'est pour nous.
Alors brûlez, cassez, les enfants gâtés,
Faites vos révols en baskets dorées.
Mais n'oubliez pas quand vous aurez tout fumé,
C'est nous, comme d'habitude, qui allons payer.
Oui nous, comme d'habitude, qui allons payer.
Άντε, άλλη μια βραδιά ακόμα...
Είναι είκοσι χρονών, με ολοκαίνουργιες κεφίγιες και έτοιμα συνθήματα,
ξαναφτιάχνουν τον κόσμο ανάμεσα σε δύο εξετάσεις.
Μιλούν για αποκλεισμούς, για αγώνες, για επανάσταση,
μέσα σε πανεπιστήμια που πληρώνει το έθνος.
Μια πέτρα σε βιτρίνα, γκράφιτι στο άγαλμα της Μαριάν,
ένας κάδος που καίγεται, ένα ηθικό κήρυγμα,
κι αύριο στα stories τους στα social media: «τα διαλύσαμε όλα».
Κάψτε τα, σπάστε τα — είστε απλώς κακομαθημένα παιδιά,
δεν είναι δικά σας τα λεφτά· εμείς θα πληρώσουμε.
Κάψτε τα, σπάστε τα — πίσω από τα μεγάλα ιδανικά σας,
είναι ο φορολογούμενος που πρέπει να πιάσει τη σκούπα, όπως πάντα — μπράβο.
Θέλουν να τα μπλοκάρουν όλα, χωρίς να χτίζουν τίποτα,
να συζητούν για όλα, χωρίς ποτέ να καταλήγουν σε συμφωνία.
Σπάνε τα θρανία όπου έπρεπε να κάθονται,
καίνε τις βιβλιοθήκες όπου έπρεπε να μαθαίνουν.
Κι εμείς, στη μέση, κοιτάμε και μετράμε τη ζημιά:
στάσεις λεωφορείων διαλυμένες, προσόψεις μαυρισμένες,
λογαριασμοί που ανεβαίνουν, ασφαλιστικές αξιώσεις που συσσωρεύονται.
Είναι εύκολο να παίζεις τον επαναστάτη,
όταν ο μπαμπάς και το Κράτος πλένουν τα πιάτα.
Κάψτε τα, σπάστε τα — είστε απλώς κακομαθημένα παιδιά,
δεν είναι δικά σας τα λεφτά· εμείς θα πληρώσουμε.
Κάψτε τα, σπάστε τα — το «λαμπρό νέο αύριο» που ονειρεύεστε,
το πληρώνουμε εμείς, σιωπηλά, καθώς περιμένουμε.
Φωνάζετε δυνατά, αλλά δεν ακούτε τίποτα,
θέλετε να αλλάξετε τα πάντα, χωρίς να πληρώσετε ούτε δεκάρα.
Κι όταν σβήσει η φωτιά, κι εσείς γυρίσετε σπίτι,
η πόλη μένει ρημαγμένη — και το πρόβλημα μένει σε εμάς.
Οπότε, εμπρός, κάψτε τα, σπάστε τα, κακομαθημένα παιδιά,
κάντε τις μικρές επαναστάσεις σας φορώντας τα χρυσοποίκιλτα αθλητικά σας. Μην ξεχνάς όμως: αφού τα κάψεις όλα στον καπνό,
εμείς —όπως πάντα— θα κληθούμε να πληρώσουμε.
Ναι, εμείς —όπως πάντα— θα κληθούμε να πληρώσουμε.