Η αγάπη αργεί - Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Λες κάποιες φορές σε ξεγελάει αυτό που ζεις και νιώθεις

Λες πως οι σιωπές είναι πληγές κι αργεί να ξημερώσει

Μα θα βρεις ξανά ένα σημάδι μες στο σκοτάδι

Είναι που πάντα η αγάπη αργεί

Που όταν φτάνει δεν είσαι εκεί

σαν το λάθος που θέλεις να ξανακάνεις

Είναι τα λόγια που θέλεις να πεις

μα φοβάσαι πως είναι νωρίς 

και λυπάσαι πως πάλι το χρόνο χάνεις

Λες πως όταν κλαις μικραίνει η γη, μικραίνει ο κόσμος όλος

Λες πως δε χωράς σ’ ό,τι αγαπάς κι ο πόνος σε θυμώνει

Μα θα βρεις ξανά ένα σημάδι μες στο σκοτάδι

Μιά στιγμή - Ελεονώρα Ζουγανέλη

Μεσ’ τα μάτια σου βλέπω μια πληγή

μια σιγή που τώρα με ματώνει, 

γίνομαι αίμα, μεσ’ στις φλέβες σου κυλώ, 

κόντρα με το χρόνο εσύ κι εγώ

κι έμεινε μισή αυτή η αγάπη, 

μέσα μας κι οι δύο ζούμε ένα κενό

μ’ ένα όνειρο κοιμάμαι, ξυπνώ

και αυτό σου ζητώ.

Μια στιγμή να `μαι εγώ αναπνοή

στη ζωή σου μια στιγμή, 

να μην έχει λογική χωρίς τέλος και αρχή

κι ο χρόνος σταματά, μια στιγμή, 

κι ας είναι μια σταλιά, μια στιγμή, 

στη σκέψη σου να μπω να σ’ αλλάξω ρυθμό.

Τις στιγμές που ζήσαμε μαζί

να τις κρύψεις σε ένα συρτάρι, 

μην ξεχνάς, εγώ θα είμαι εκεί

κι ίσως κάποτε βρω το κλειδί

και το όνειρο βγει.

Μια στιγμή να `μαι εγώ αναπνοή

στη ζωή σου μια στιγμή, 

να μην έχει λογική χωρίς τέλος και αρχή

κι ο χρόνος σταματά, μια στιγμή, 

κι ας είναι μια σταλιά, μια στιγμή, 

στη σκέψη σου να μπω να σ’ αλλάξω ρυθμό.