Δώσε ζωή απ' τη ζωή σου - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Πάρε το νήμα της ζωής μου από την άκρη

και της καρδιάς μου τον παλμό απ' την αρχή,

απ' τις σταγόνες της βροχής κάθε μου δάκρυ

μάζεψε σύννεφο τη σκόρπια μου ψυχή.

Καν' τα πηλό στα δυο σου χέρια,

καν' τα φωλιά με περιστέρια,

δως τους πνοή απ' την πνοή σου

δως τους ζωή απ' τη ζωή σου.

Πάρε το νήμα της ζωής μου από την άκρη

και της καρδιάς μου τον παλμό απ' την αρχή,

απ' τις σταγόνες της βροχής κάθε μου δάκρυ

μάζεψε σύννεφο τη σκόρπια μου ψυχή.

Πάρε τα χρόνια μου που πέταξαν στη δύση,

τα όνειρά μου φύλλα κίτρινα απ' τη γη,

απ' το καντήλι μου ελπίδες που 'χουν σβήσει

μάζεψ' την πίκρα μου σ' αστέρευτη πηγή.

Καν' τα πηλό στα δυο σου χέρια,

καν' τα φωλιά με περιστέρια,

δως τους πνοή απ' την πνοή σου

δως τους ζωή απ' τη ζωή σου.

Πάρε το νήμα της ζωής μου από την άκρη

και της καρδιάς μου τον παλμό απ' την αρχή,

απ' τις σταγόνες της βροχής κάθε μου δάκρυ

μάζεψε σύννεφο τη σκόρπια μου ψυχή.

Ο άνθρωπος του κάβου - Χαρούλα Αλεξίου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή.........