Αθήνα μου, φως μου - Γιάννης Πετρόπουλος & χοροδία

Αθήνα μου, φως μου, καμάρι του κόσμου, Αθήνα, 

αθάνατη πόλη, σ’ αγάπησαν όλοι τρελά, 

Αθήνα, Αθήνα, Αθήνα, στα βαρέλια χρυσίζει η ρετσίνα, 

σκορπάει το φεγγάρι πλατίνα, Αθήνα, 

και σου χαμογελά, και σου χαμογελά.

Στης Πλάκας τ’ ανηφόρια, κορίτσια κι αγόρια

τραγούδια λεν’ στον ουρανό, 

πληθαίνουν οι λαχτάρες, στενάζουν κιθάρες, 

προτού να `ρθει το δειλινό.

Ξενύχτι κάτω απ’ τ’ άστρα, απ’ τ’ άστρα, απ’ τ’ άστρα, 

αργοξημέρωμα γλυκό, 

μοσχοβολάει μια γλάστρα, μια γλάστρα, μια γλάστρα, 

μ’ ολόσγουρο βασιλικό.

Αθήνα μου, φως μου, καμάρι του κόσμου, Αθήνα, 

αθάνατη πόλη, σ’ αγάπησαν όλοι τρελά, 

Αθήνα, Αθήνα, Αθήνα, στα βαρέλια χρυσίζει η ρετσίνα, 

σκορπάει το φεγγάρι πλατίνα, Αθήνα, 

και σου χαμογελά, και σου χαμογελά.

Μιλησέ μου - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Άνοιξα στον κήπο μου πηγάδι, 

να ποτίζω τα πουλιά, 

νά `ρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ

σα μικρή δροσοσταλιά.

Ήρθες μια βραδιά με τον αγέρα, 

αναστέναξ’η καρδιά

σού `πα με λαχτάρα "καλησπέρα"

και μου είπες "έχε γεια".

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

δε σε φίλησα ποτέ μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

πώς να σε ξεχάσω θε μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου

δε σε φίλησα ποτέ μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

μόνο στ’όνειρό μου σε φιλώ.

Φύτεψα στην πόρτα σου χορτάρι

Να `χεις ίσκιο και δροσιά, 

Κι’ήρθα πριν αλλάξει το φεγγάρι

να σου φέρω ζεστασιά.

Σ’ έβγαλα στου Ήλιου τ’ανηφόρι

στα σοκάκια τα πλατιά

μα ήρθε παγωνιά και ξεροβόρι

και δε μ άναψες φωτιά.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

δε σε φίλησα ποτέ μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

πώς να σε ξεχάσω θε μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου

δε σε φίλησα ποτέ μου.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου, 

μόνο στ’ όνειρό μου σε φιλώ.